Home | Gastenboek | Links | Contact | Sitemap
Sint Pieterskerk Rosmeer
  • Geschiedenis
• Kerk Sint Pieter
• Pastoors
• Geestelijken
• Sacramentsprocessie

 

 

Zuster Marie-Yolanda Meyers (Gertrude of Truda Meyers

Zuster Marie-Yolanda MeyersHaar ouders zetten haar een paar jaren in het pensionaat in Rukkelingen (Roclenge) om wat Frans te leren.

Daarna ging zij naar de Normaalschool in Hasselt en haalde er het diploma van onderwijzeres. Dit beroep heeft zij ook uitgeoefend, maar zij verlangde naar hoger. Daarom trad zij binnen in de Congregatie van de zusters Kindsheid Jesu en deed haar plechtige professie in Gent op 24 februari 1947, het jaar dat haar broer Jef priester gewijd werd.

Na haar professie gaf zij 5 jaar les in het lager onderwijs en daarna aan leerlingen in de opleiding kleuterleidster in de Normaalschool Kindsheid Jesu in Hasselt tot in 1980, toen zij op pensioen ging.

Dan werd zij ziek en, ondanks haar ziekte, wilde zij zich nog inzetten in het internaat van de school. Na een slepende ziekte van 3 jaar stierf zij op 28 juli 1983 in het Sint-Rafaël-ziekenhuis te Leuven.


Zij was een opvallende figuur door haar Godverbondenheid, haar ongekunstelde eenvoud, haar serene glimlach en haar onberekende inzet voor de mensen. Zo werd zij door de mensen bemind zelfs nog jaren na haar dood.

--------------------

Haar laatste wens was dat op haar gedachtenisprentje de tekst zou staan van Aleidis Dierick:

Draag, als ik sterf, witte gewaden ...

Draag, als ik sterf, uw witte gewaden
en zing bij mijn dood uw hoogste lied.
Ik heb onuitsprekelijk liefgehad.
Daarom wil ik uw tranen niet.

Steek in de kerk alle lichten aan
vergeet de bloemen op tafel niet,
en lees dan, hoe Paulus heeft liefgehad
en voel voor mij geen verdriet.

Vaak waren mijn woorden kleurloos en koel
maar de Geest is een laaiend vuur.
In dit huis heb ik vele uren vertoefd,
maar dit is mijn mooiste uur.

Nu zijn alle grenzen weggevaagd.
Ik ben eindelijk nieuw en vrij.
Al wat ik mezelf niet veranderen kon
veranderde God in mij.

Draag, als ik sterf, uw witte gewaden
en zing bij mijn dood uw hoogste lied
opdat deze stad die ik zorgend liefhad
uw juichende vreugde ziet.

--------------------

Haar Heerom, pater Landewald Janssen schreef een gedicht voor haar afsterven.

Zij rust er roerloos mooi
de heengegane, stil mij wachtend,
in haar gelaat geen plooi,
als uit de hemel lachend,
haar VREDE gans volkomen
alsof haar laatste slaap
geheim verraadt van nagelaten dromen
en aan haar zij de engel waakt,
mij zwijgend duidt:
“Tree zacht tot aan de drempel
waar tijd en leed zijn uit,
waar openging een weidse Tempel!”
terug
 
 
Website: Copyright Heemkundekring Rosmeer - Alle rechten voorbehouden