Home | Gastenboek | Links | Contact | Sitemap
Sint Pieterskerk Rosmeer
  • Geschiedenis
• Kerk Sint Pieter
• Pastoors
• Geestelijken
• Sacramentsprocessie

 

 

Pater Winnibert Gerits ofm (René Gerits)

Pater Winnibert GeritsNa zijn humaniorastudies in Lokeren en Heusden, treedt hij binnen bij de Minderbroeders en deed zijn plechtige professie op 26 september 1945. Hij kreeg de kloosternaam Winnibert.

Zijn studie- en kloosteropleiding lopen samen met deze van zijn dorpsgenoot Arnold Meers.

Hij werd priester gewijd te Sint-Truiden op 1 februari 1948, enkele weken na de priesterwijding van pater Deodat. Samen met deze studie- en dorpsgenoot droeg hij zijn eremis op in Rosmeer onder pastoor Marting op 29 maart 1948.

Zes jaren lang gaf hij godsdienst in de Rijksschool te Sint-Truiden en werd in 1955 kapelaan te Hoevezavel. In 1964 is hij kapelaan in Tongeren (Sint-Lutgart) en van 1967 tot 1976 pastoor in de Christus-Koningparochie in Waterschei.

Maar hij werd ziek, ernstig ziek, en vroeg om pastoor te mogen worden van een kleine parochie. Zo kwam hij naar Hees, waar hij met goede moed begon te werken. Hij verbleef er 7 jaren.

De laatste 3 jaren van zijn leven ging het echter niet meer. Hij onderging een zware operatie en kon daarna niet meer spreken.In de parochie Hees was hij gekend als man van grote verzoening. Zijn parochieblaadje was een pareltje, met hier en daar een luimige noot over een ‘voorval in de parochie’. Hij heeft zo dikwijls aan zijn parochianen gezegd: " het lijden van een mens is nooit groter dan hij dragen kan"

Zo heeft hij ook zijn lijden gedragen in het besef dat God hem wel de kracht zou geven. Toen hij stervende was en zijn Provinciaal hem vroeg: “Pater Winnibert, heb je angst om te sterven?”, gaf hij te kennen: “Ik geloof niet meer in de God van vóór het Concilie, maar in de Vader van de 2 zonen”. En toen zijn overste hem vroeg zijn leven te offeren voor nieuwe roepingen stak hij in zijn onmacht nog 2 vingers omhoog.

Zo is hij in volle overgave aan God gestorven in Sint-Truiden op 28 oktober 1982, amper 60 jaar oud. Hij werd in Sint-Truiden begraven.

Wegens zijn ziekte was pater Winnibert in alle stilte uit zijn parochie Hees weggetrokken naar het klooster in Sint-Truiden. Hij had geen afscheid kunnen nemen. Daarom schreef hij aan zijn parochianen volgende brief:

------------------------

foto gedachtenisprentje van pater Winnibert GeritsBeste, allerbeste mensen van Hees,

Dit zijn mijn allerlaatste wensen tot u allen!
Vroeger dan ik verwachtte, moest ik u verlaten.
Maar groter dan de pijn en de droefheid om dit afscheid, is bij mij een gevoelen van dankbaarheid, omdat ik toch nog zoveel jaren tussen u heb mogen leven, uw vreugde en droefheid, uw verlangens en verwachtingen heb mogen delen en me één heb mogen voelen met u allen en uw gezinnen.
Ik hield en houd van u allen: van de kinderen, de jeugd, de volwassenen, van de ouderen van dagen en vooral van de zieken.
Ik hou van het dorp, ons dorp, met al wat er leeft en is. Zo graag zou ik hier gebleven zijn tot de Heer mij riep... Het heeft niet mogen zijn.
Maar wij zijn geen vreemden voor elkaar geworden en zullen dat ook niet worden! Wij blijven voor elkaar bidden: gij voor mij, en ik voor u.
Gebed en steun van het gebed hebben wij allen nodig!
En eens komen wij weer samen voor eeuwig in Gods Vaderhuis.
Iedereen die verlangt nog eens langs te komen hier in Sint-Truiden bij de Paters, waar ik op de komst van de Heer blijf wachten, is hier zeer hartelijk welkom.
Het doet toch zoveel deugd eens over ‘vroeger’ te kunnen praten – ook al is dat ‘vroeger’ pas voorbij.
En intussen proberen we wat wij zo dikwijls in de kerk en in dit parochieblaadje hoorden: één te zijn met elkaar, één in vreugde en leed, één in samenwerking, in leven en voelen. Want eenheid brengt vrede, vriendschap en liefde en daardoor ook veel vreugde en geluk.

 

terug
 
 
Website: Copyright Heemkundekring Rosmeer - Alle rechten voorbehouden